14 Mayıs 2018 Pazartesi

Seksek Oynayan Kadın Yaşar Seyman

Seksek Oynayan Kadın;Yaşar Seyman


Hüseyin BAŞARAN

Ben yargıç olsaydım; şiirin ayak izlerine bekçi yapardım Yaşar Seyman’ı…Karacaoğlan türküleriyle nişanlar, Fırat’ın coşkun sularına sevda kayığı yapar, Kız Kulesi’ne sağdıç atardım.Ben yargıç olsaydım; türkülerin duyarlılığı ile gökkuşağına gecekondu yapıp, oraya hapsedip, yıldızlarla seksek oynatırdım.Ben yargıç olsaydım; kilim nakışlarına ilmek, Ruhi Su’nun türkülerine sürgün ederdim Seyman’ı…
Ben yargıç olsaydım; kırlangıç yuvalarına su taşıtıp, Pikasso’nun mezarından bir demet buğday başağı getirtirdim Seyman’a…Togore’nin kaleminden akan hayat suyundan içip, “Bir kaşık sudan anaforlar oluşturacaksın” derdim.Yargıç olsaydım; kadınlardan oluşan yeni bir cumhuriyet kurup, çocuklara yirmi dört saat ninni söyleyeceksin derdim Seyman’a.Yetkim olsaydı; akşam yemeğini Yunus Emre’nin diliyle yapıp, ekin biçip, sıra türküsü söyleyeceksin derdim.Yetkim olsaydı; Kafka’nın kütüphanesine yel değirmeni olup, Kibele’nin bilgeliğiyle donanacaksın derdim Seyman’a.Ben yargıç olsaydım; insansızlıktan ölen zencilerin mezarlarına birer deste karanfil bırakıp, bağlamanın tellerine tezene olacaksın derdim Seyman’a.Karnı doymuş bir bebeğin gülüşünü ıhlamur kokusuna sarıp, günde bir kez Neruda’ya göz kırpıp, Zap Suyunun üzerine asma köprü olup, Denizlere selamımı ileteceksin derdim Seyman’a.Yargıç olsaydım; yazılarında hem sabuna hem suya dokunup, “İnsan-ı kâmillerin eteğini bırakmayacaksın” derdim.Yargıç olsaydım; kanın sudan ucuz olduğu ülkeleri bana bildirip, Hallacı Mansur’a selamımı ileteceksin derdim Seyman’a.Çocuklara keklik sekişinden, turna sesinden, bülbül avazından oluşan senfonik bir şiir yazacaksın derdim Seyman’a.
Yetkim olsaydı; Yaşar Kemal’in betimlemelerini kolye yapıp, ıslak şemsiyesinin altında toprağına ağlayan yağmurun gözyaşlarını sileceksin derdim Seyman’a.Mecusi ateşinden karanlık kafalara ışık saçıp, Şah Hatayi’nin; “Pişir pişir söyle sözü/Arasında ham bulunur” dizelerini politikacılara ders kitabı olarak okutacaksın derdim Seyman’a.Kurşunun elbet bir gün kalem olup şiir yazacağını not alıp, “Fırat’a Mektuplar”ın gün gelecek bebelerin al yanaklarında tomurcuğa duracağını cümle âleme duyuracaksın derdim Seyman’a.Yargıç olsaydım; Bak! Havası Avrupa, yüreği Anadolu kokan kadın; söylediklerimin tümü kanun maddesidir. Ayağını ona göre denk al derdim Seyman’a...

Kalemin daim olsun ses sek oynayan kadın…

Ballıkaya, 4 Ekim 2017

29 Ocak 2018 Pazartesi

İçimdeki Çocukluk


















İçimdeki Çocukluk

Gün batımını okuyan ozandır.
Yağmurun kiremitlerdeki yak izlerini toplamaktır.
Sularına boğulan göllerde kulaç atmaktır.
Ruhu gönül terazisinde tartmaktır.
Yönü belli olmayan esrik bir rüzgârdır.
Yürekteki oyuncakçı dükkânlarının yirmi dört saat açık kalmasıdır.
Düşlerdeki notaların şarkıya dönüşmesidir.
Dört mevsim iğde kokusudur.
Şiirsel anlatımın tadıdır.
İkinci dildir.
Açmaya çalışan tomurcuğun sancısıdır.
Dil altında ıslanmayan sözlerdir.
Mevsimleri özetleyen göçmen kuşların kanat izleridir.
Bakışlarını gözlerine perde yapanlardan uzak durmaktır.
“Doksan bin avazın, ününü içinde”
Sevgilinin sesini tanımaktır.
Ölümden zaman çalıp, yaşama katmaktır.



Ballıkaya, Ağustos 2006 

28 Ağustos 2017 Pazartesi

Sen Olmazsan

Ali Balkız'a Şiir Okurken


28 Ağustos 2017, Pazartesi...
Köyüm Ballıkaya'dayım 17 Haziran 2017 tarihinden beri...
Torunum Bulut ile Havuzbaşı Mangal Restoran'a gittik. Hüseyin Başaran orada idi. Bir süre sohbet ettik. Şair Pakize Altan'ı aradım, ulaşamadım. Hüseyin Başaran, yazar Ali Balkız ile konuştu, Celal Ülgen'in "Sen Olmazsan" şiirinden dizeler okudu.
Şiirin tamamını paylaşıyorum...


Sen Olmazsan

Sen olmazsan
Maviler ölür.
Dudaklarım tuz denizi...
Sen olmazsan
Kurumuş ağaç gövdesiyim yapraksız
Yararı yok gölgemin
Ne kuşlara barınak
Ne direncim fırtınalara
Dingin sular uykusunda gemilerim alabora
Gizlenir yağmur sonu gökkuşakları
Bulanık sisler arkasına...
Sen olmazsan
Toprak kokmaz
Değişir rengi yaprakların
Kuşlar dilini unutur gizemli ötüşlerde.
Sen olmazsan
Gözlerim Akdeniz güneşinde çarmıha gerilir
Akbabalar sevişir gökyüzünde...
Kalem tutmaz ellerim / Ellerim öksüz...
Bilirim şiirim olmaz...


24 Haziran 2017 Cumartesi

Yiten Oğlan

Yiten Oğlan

Sığdıramazsınız da
Yitenoğlan’ı
Bağlasanız durur mu?
Alaçayır’ın göbeğinde,
Başucunda Büyük Kuyu’nun
Çoban Topdede’ye sorun,
Dört yaşında Yitenoğlan’ı
Yazyurdu’nu geçip
Nasıl aramış koyaklarda
Satı Ebe’yi
Eşliğinde kurdun, kuşun
Nasıl kaybolmuş
Fistanıyla donsuz
Kovalamaç oynamışlar
Çobandede’yle
Boynuzları arasında keçilerin
Yorgun düşünce
Acıkmış da…
İçmiş Kırkeçi’nin sütünü
Ellerinden Çobandede’nin
Uyumuş da kuşluk vakti
Girmişler sürüyle yaylaya
Kollarında Çobandede’nin
Yana, yakıla
Türküelr susmuş
Ağıtlar dinmiş
Teslim edilmiş buluntu
Dar Çardağın içinde
Satı Ebe’ye
Bundan sonrası
Saklıdır kendilerinde…

Not: Çocukken yaylada kaybolmuşum. Adım “Yitenoğlan” kalmış. 

5 Nisan 2017 Çarşamba

Hüseyin Başaran Ankara Malatyalılar Derneği Halk Müziği Korosunun konuğu oldu

Hüseyin Başaran Ankara Malatyalılar Derneği Halk Müziği Korosunun konuğu oldu
Hüseyin Başaran, Şef Kenan Şahbudak yönetiminde çalışmalarını sürdüren Ankara Malatyalılar Derneği Halk Müziği Korosunun konuğu oldu.
Hekimhan Ballıkayalı Halk Sanatçısı Hüseyin Başaran, 2 Nisan 2017 günü Ankara Malatyalılar Derneği Salonunda koro elemanları ile müzik ve edebiyat konularında söyleşi yaparak türkülerini söyledi.
Ankara Malatyalılar Derneği Halk Müziği Korosunun bu yılki repertuarında yurdumuzun hemen her yöresine ait türküler var. Koro çalışmalarını her Pazar sürdürüyor.
Koronun 13 Mayısta Malatya ERTV de canlı konseri olacak.  

24 Aralık 2016 Cumartesi

Taşların Dili, Tarihin Çığlığı

TAŞLARIN DİLİ, TARİHİN ÇIĞLIĞI


Sayın Malatya Valiliğinin, Sayın Malatya Belediye Başkanlığının, Sayın İl Müze Müdürlüğünün, Sayın Hekimhan Kaymakamlığının, Sayın Hekimhan Belediye Başkanlığının, Sayın Malatya’da görev yapan tarih öğretmenlerinin dikkatine!


Sessizliklerini düşlerinde saklayan taşlar; bir yapının duvarlarında, bir çeşmenin ya da bir köprünün kemerlerinde, bir sokunun derinliklerinde, bir heykelin anlamlı bakışlarında, bir mezarın bilinmeyen suskunluğunda, bir değirmenin şakşakısında, bir sarayın ya da kalenin görkeminde, bir maserenin yarmalarla sevişmesinde, el taşının sıra türkülerinde, köşelerin gücünde, bir sapanın gerilen lastiğinde, su kanallarının coşkusunda, bir mağaranın gizeminde, cilalı taş ve yontma taş devirlerinin kültür dokusunda bozarlar sessizliklerini..
Yaşamın kanaviçesidir taşlar. Bir kilimin nakışları, bir yazının öyküsünün alın teridir taşlar. Hacıbektaş’ta Deliklitaş’tır, ibadethanelerde mihraptır taşlar. Kâbe’de “Hacer’ül Esved’tir. Güzel muhabbetin savaşında Ebabil kuşlarının silahlarıdır taşlar. Bir güzelin gerdan süsüdür. Bir tespihin taneleri, bir lülenin tiryakisi, dokuztaş oyununun damaları, kuvvetin simgesi, zileker oyununda nişangâh, kanyonların doğal güzelliği, sütunların akıl almaz görkemi, İstanbul’un fethinde mancınık mermileri. Dağ keçilerinin, kartalların, kırlangıçların ev sahibi... Kuyuların duvarları. Karayollarının mıcırları. Kuma dönüşerek pencerelerin takısı camların efsanesi, gâhî çıralık, gâhî soba altı, gâhî bir inancın mihengi;

“Tut da kara taştan tut.”

Gâhî bir sözdeki benzetme;

“Al sana bir kaya...”

Gâhî bir deyimin içeriği;

“Taşı gediğine koymak.”

Gâhî yosunların sıcak yatağı...
Gâhî güzel kekliklere pusu kuran bir evsin.
Gâhî bir volkanın can alıcı bombaları...
Gâhî bir türkünün dize sözcükleri...

“Su da gelir taşa değer
Kirpiklerin kaşa değer”
“Şu dere baştanbaşa
Atlarım taştan taşa”

Ya da koca Pir Sultan’ın seslenişi;

“Şu ellerin taşı hiç bana değmez
İlle dostun gülü yaralar beni”

Suskunluğun ifade biçimi;

“Taştan su çıkıyor da adamdan çıkmıyor.”

“Suyun taşı delmesi gücünden değil sürekli akmasındandır.”

Bir merdivenin süslü basamakları, bir odanın tırabzanları, bir şöminenin alev coşkusu...
Pir ardıçların salkım saçları, şeytanın hac dönemi korkusu...
Bazen ağır bir beddua;

“Benim kadar başına taş düşe.”

Bazen de kırk haramilerin esrarlı kapısı,

“Açıl susam açıl.”
Ve yaşamın kaynağı toprağın anası, atası...
Ve de sessizliğin içerisindeki ses fırtınası...

* * *
Kadeş Antlaşması gibi tarihi bir dönüm noktasına tanıklık yapan bir taş da Hekimhan’ın Boğazgören (Çırzı) köyünde gözlerimizin içine bakıyor. Antlaşmanın yazıldığı taş siz beni ölüme terk ettiniz diye haykırıyor. Sizler benim tanıklığımı görmezlikten geldiniz diyor. Yaralarımı ne zaman saracaksınız diye bekliyor. Beni at üzerinde kilometrelerce yolu kat edip bulanlara, belgeleyenlere neler söyleyeceksiniz, diye kulakları yetkililerin ses tonlarına odaklamış. Dünyada hiç bir ülkeye kısmet olmayan tarihi bir olguya, dokuya ne zaman sahip çıkacağımızı merak ediyor.
Yıllardır yağmalanan değerlerimizin çoğunu kaybettik. Hiç olmazsa burnumuzun dibinde, gözlerimizin önündeki bu belgeye sahip çıkalım. Evet, beyler! Bu belgeye sahip çıkmak, geçmişimize ve geleceğimize sahip çıkmaktır. İnsana sahip çıkmaktır. Kültürümüze sahip çıkmaktır. Bu belgeye sahip çıkmak; Çırzı’ya, Hekimhan’a, Malatya’ya ve Türkiye’ye sahip çıkmaktır. İçimizden gürleyecek bir Battal Gazi aranıyor...
“Halep orada, arşın burada...”
“El gövdede kaşınan yeri bilir.”
“Meydan çok ama pehlivan uykuda...”

Saygılarımla...


Ballıkaya, 2007

Malatya Yorum gazetesinde yayınlandı. Zamanın müze Müdürü İsmet Esen ilgilendi ve kamuoyuna da bilgi verildi.

1 Aralık 2016 Perşembe

Kadın Portreleri


KADIN PORTRELERİ/Kadın Çerçeveleri

Çizim: S. Özerol












Hüseyin BAŞARAN

Düş gezgini, aşk gezgini,
Ön sezgili kadınlar.
Erkekleri bakışlarıyla soyup,
Sekste sınır tanımayan kadınlar.
Sevişirken uçurtma takan,
“Leb demeden leblebiyi anlayan”
Muhabbette, sofraya anlam yükleyen kadınlar.

Zarafette simge olan,
Bakışlarını gözlerine perde yapmayan,
Yaşama, çatıdan bakan,
Beden dilini konuşturan,
Bir kaşık suda fırtınalar kopartan,
Yatak odalarını düşleriyle süsleyen,
Sözlerini, güneşte yıkayıp, yağmurda kurutan kadınlar...

Yürüyüşlerinde bile meymenet olmayan
Duygularını çeyiz sandığında unutan,
Ispanakla, çiçek arasında tercih yapamayan kadınlar.

Rüzgâra gülüp, fırtınayı ceplerinde taşıyan,
Gelgitleri karada da oluşturan,
Ruh bütünlüğünü yaşam çizgisinde coşturan,
Acılarını yürek değirmeninde öğüten kadınlar...

Düz çizgide kısır döngüleri giyinen,
Küflü odaların sermayesi,
Bir lokma, bir hırka kadınlar.


Kazmalara sap olup
Ağız kokusunu parfüm yapan kadınlar.


Vaha gözlü,
Sırma saçlı
Güneş yüzlü
Şarkı dilli kadınlar.

Merdiven yorgunu,
Harem tutkunu,
Fırça saplı,
Değirmen taşı kadınlar.

Kılcal kadınlar,
Şah damar kadınlar,
Dominant kadınlar.

Serçe yürekli,
Orman görkemli,
Dostluk kapısı büyük,
Hem çizen,
Hem yazan,
Kaldırım taşlarını konuşturan,
Hasretini gözlerinde taşıyan,
İçindeki çocuğu öldürmeyen,
Bir orduyu ayağa kaldıran kadınlar.

Kadınlığını hissetmeyen,
Uykusuz gecelerin mimarı,
Rahim tarlası kadınlar.

Büyücü kadınlar,
Cadı kadınlar,
Halının püsküllerine takılan,
Mutfak kokusuyla yatan,
Irmağın kıyısında dolaşıp,
Derede yüzen kadınlar.

Sevgiyi, yürek tülbendine saran,
Şişenin dibine vuran,
Anlamsızlığın duvarlarını yıkan,
Sevda kapısının anahtarı kadınlar.

Yağmuru bulutsuz yağdıran,
Bir bakışta dolunayı yere indiren,
Bastıkları toprağın titreşimini hisseden,
Mevsimleri yüreklerinde yaşayan,
Servi boylu,
Kadife tenli kadınlar...

Yalan, dolan,
Maydanoz salatası olan,
Beyinleriyle yürekleri arasında
İletişim kuramayan kadınlar.

Şelalelerin görkemli sesi,
Günbatımına taş çıkartan,
Pervane kadınlar,
Merdane kadınlar.

Yüzölçümü ölçülemeyen,
Kendisiyle barışık kadınlar.

Sevdiği için ölen, öldürülen,
On dördüne basmadan kadın olan,
“Çam sakızı çoban armağanı” kadınlar.

Ev kadınları,
İş kadınları,
Kraliçe kadınlar,
Star kadınlar,
Çağın ayıbı töre kadınları,
Dünya kadınları...
Hem çoksunuz,
Hem yoksunuz...

21 Ocak 2006